Δευτέρα, 12 Ιανουαρίου 2015

Δώρα που δεν μας ανήκουν...

  • Αρέσει στους Giorgos Ramiotis, Spiros Makrigiannis, Vaso Anexi και σε 4 ακόμη.
  • Κατερίνα Δεστάπα Το πρωί ήθελα να σας "Καλημερίσω" με αυτή την φώτο, αλλά η Αρχική με μπέρδεψε... ώς συνήθως! Ήταν η τύχη της όμως, γιατί μόλις μου τηλεφώνησαν πως μου έστειλαν δώρο μια πλεκτή χειροποίητη κουρτίνα για το χωριό! Νόμιζα πως ήταν φάρσα, (συνηθίζεται το φαινόμενο), μα η κυρία είναι ΥΠΕΡΑΝΩ! Την "Ευχαριστώ", όσο δεν φαντάζεται!
    23 Ιουλίου 2013 στις 1:54 μ.μ. · Μου αρέσει! · 1

    ***** 
    Δώρα που δεν μας ανήκουν...

    Κι ύστερα...
    Τ' απόγευμα ήρθε η δωρο-κουρτίνα που ήταν κοφτή, κι όχι πλεκτή, στο σπίτι μας, μαζί με τον άντρα μου!

    Κι ήταν Ιούλης του 2013! (Τόσο πίσω έψαξα για να βρω και την ανάρτηση!)
    Χάρηκα, μ' άρεσε, μα αντέδρασα. Ένα τόσο ακριβό δώρο για μένα, για μας, για το σπίτι μας, γιατί;
    Ήταν πολύ "ακριβό" για να το δεχτώ. Δε θα μπορούσα εύκολα να ανταποδώσω... Δύσκολες εποχές για δώρα, πόσο μάλλον για "ακριβά".
    Την δίπλωσα προσεχτικά και τηλεφώνησα, περισσότερο, για να πω, ότι δεν μπορώ να την δεχτώ, παρά, για να ευχαριστήσω...
    "Μα, τι λες; Εμένα ο άντρας σου μ' έφερε κι έφαγα ψητό αρνί το Πάσχα! Δεν μπορώ να το ξεχάσω, αυτό! Άσε που μ' εξυπηρετεί συνέχεια! Ούτε ο αδελφός μου, έτσι! Να την κρατήσεις, να την χαρείτε! Να την κρεμάσεις στο χωριό και να με θυμάστε! Να έρθω κι εγώ καμιά φορά εκεί, να τη δω! Ούτε συζήτηση να την πάρω πάλι!..." και άλλα πολλά είπε, η κυρία Κούλα που εγώ, δεν ήξερα. Την ήξερε όμως ο άντρας μου, με αφορμή εκείνον, έγινε το πολύτιμο δώρο, έπρεπε να το δεχτώ, φάνηκα αγενέστατη, "δεν το περίμενα, την πρόσβαλλες!" , όπως μου είπε μετά, δεν ξαναέκανα "ΚΙΧ", το δέχτηκα με μεγάλη χαρά και συγκίνηση, που υπάρχουν ακόμα, τέτοιοι άνθρωποι!
    Δεν πέρασαν λίγες μέρες, νά 'σου κι ένα κέικ, απ' τα χεράκια της, για μας!
    Τι να έκανα; 
    Και το έφαγα και τηλεφώνησα για "Ευχαριστώ" και για "Συγχαρητήρια", για την τόσο επιτυχημένη ζαχαροπλαστική της κυρίας Κούλας.



    Κάπου εκεί, την γνώρισα κι από κοντά, για λίγο όμως, εκεί στο περίπτερο. Την κέρασα έναν πεταχτό καφέ, στα πρώην χνάρια μου, είπαμε πέντε βασικά πράγματα, της είπα ότι επιφυλάσσομαι αργότερα για τα δώρα της, τής εξήγησα ότι δεν ήταν η καλύτερή μου εποχή... αλληλοσυμπαθηθήκαμε, όλα καλά!
    "Πάει, πέρασε", είπα. Στο μέλλον, πρώτα ο Θεός, θα βρω τον τρόπο να ανταποδώσω. Πρώτα ο Θεός! Άλλωστε, δεν της τα ζήτησα τα δώρα της, θέλει και τα δίνει! Αφού της δίνει χαρά, δεν μπορώ να της την στερήσω!
    Ευγενική είμαι, καλούς τρόπους ξέρω, μα έχω κι εγώ όρια....

    Θα πέρασε το καλοκαίρι, μάθαινα ότι η κυρία Κούλα έκανε σε πολλούς δώρα, από μαγειρεμένο φαί, μέχρι και μπιμπελό ή πουκάμισα κ.λ.π., εκεί στη γύρω γειτονιά.
    "Σε καλό της..." σκεφτόμουνα, αλλά, πού να το πω;
    Εδώ στον αέρα;
    Κι εκεί που το σκεφτόμουνα, νά 'σου μια ωραία μέρα, απόγευμα ήταν, που ήρθε ο άντρας μου στο σπίτι μας, με μία πολύ ωραία τσαντούλα!
    "Τί είναι αυτό άντρα μου;"
    "Η κυρία Κούλα σού στέλνει μια πλεκτή λευκή κουβέρτα!"
    "Ε, δεν πάμε καλά!"

    ...Φανταστείτε.... Καυγάς τρικούβερτος με τον άντρα μου!
    Μ' έπεισε τελικά, να μη την πάρω μαζί μου, για να μη την προσβάλλω, δε μπορούσε και να μ' εμποδίσει όμως, να πάω για καφέ την ίδια μέρα, σπίτι της!

    ...Της τηλεφώνησα, πήγα, της εξήγησα ότι δε μπορώ να δέχομαι τέτοια δώρα, κ.λ.π. κ.λ.π. τρελάθηκε εκείνη!
    "Μα, μού, εγώ με την καρδιά μου, έτσι τα χάρισα όλα, (!πήραν κι άλλα, κι άλλες; κι άλλοι;) δε μπορώ να στρίψω (κουκλί το σπίτι της - κούκλα να έμενε, θα το λέρωνε!), με τάπωσε με την ιστορία της ζωής της, (κ.λ.π.), πείστηκα πως "πάει καλά" (σώας τας φρένας, που λένε), να την κρατήσεις να σκεπάζεστε με τον Δημητράκη (!),... κι αργά - αργά, με κατεβασμένα τ' αυτιά, γύρισα στον άντρα μου που.... δικαίως: "Είδες; Ευτυχώς που δε σ' άφησα να της πας την κουρτίνα, να την προσβάλλεις την γυναίκα!"
    "Συγγνώμη.... Σόρυ, άντρα μου! Φέρε μου προικιά, πολλά! Τα χρειαζόμαστε, έχουμε και κορίτσι! Ποιο χωριό; Ποιος πλέγει τώρα; Μια χαρά προίκα! Άμα έχει το ίδιο σχέδιο και σε τραπεζόμαντηλο και του κοφτού, μ' ενδιαφέρει! Να το πληρώσουμε αυτό, όμως!"
    Σοβαρά μιλούσα.
    Σοβαρά, κι εκείνος μιλούσε.

    Πέρασαν καναδυό μήνες, εμείς δεν είχαμε άλλα δώρα, αλλού έδινε η κυρία  Κούλα και έπαιρναν με μεγάλη χαρά οι άλλοι.
    Εμείς, δεν "φάγαμε" άλλα, αφού κι εγώ ήμουνα δύσκολη και δημιουργούσα σκηνές!

    Περνώντας οι μήνες, ήρθε κι ο χειμώνας, όμως! Ζόρια οικονομικά, πλάκωσαν τους πάντες, ακόμα και την κ. Κούλα.
    Λογικό.
    Μεγάλωνε το φέσι στη δουλειά μας...
    "Χρωστάει πολλά..." μου έλεγε ο άντρας μου.
    "Ξεπέρασε το ποσό, αν αγοράζαμε τα δώρα της;"
    "Πόσο τα υπολογίζεις;"
    "Εγώ; Πανάκριβα! Αλλά... Ε! Να μην κάνουν τόσο, περίπου!"
    "Μ' αυτή την κρίση, αποκλείεται!" ο σοφός, ο άντρας μου!
    Περνούσε ο καιρός, το φέσι μεγάλωνε, η κυρία Κούλα εξαφανίστηκε απ' τη ζωή μου, τόσο που την ξέχασα! (Εγώ, όχι ο άντρας μου!)
    Τι υποχρέωση να βγάλω τώρα; Τα δώρα της θα χρειαστεί να τα πληρώσω και μάλιστα ακριβά στην δουλειά μας, γιατί είναι και συνεταιρική και το φέσι της ξεπέρασε το δώρο!
    (Πού να δεις φέσια και χωρίς δώρα! Αμέτρητα!)

    Σκεφτικός ο άντρας μου, δεν μου έλεγε τίποτα, πια, γιατί ήξερε πως θα τ' ακούσει...

    Μια ωραία μέρα, μού είπε, με χαμηλωμένα τ' αυτιά:
    "Η Κούλα ζητάει πίσω τα δώρα της. Πού τα έχεις;Δεν μου είπε τίποτα εμένα, αλλά έφτασε στ' αυτιά μου κάτι τέτοιο, απ' την Τάδε."
    "!!!!!!!!" Τρελάθηκα!
    "Τα πέταξα! Τα χάρισα! Τα τρύπωξα σ' ένα κουτί στο πατάρι! Τα έστειλα δώρο στα εξωτερικά! Δε ξέρω! Δε θυμάμαι! Είχαμε ολόκληρη μετακόμιση! Σε κάποιο κιβώτιο θα είναι!"
    "Έλα... Ψάξε!"
    "Τώρα; Αυτές τις μέρες; Αυτή τη βδομάδα; Αποκλείεται! Δως μου χρόνο, κι άλλη φορά να μ' ακούς!"

    Να μην τα πολυλογώ, ο άντρας μου της παρήγγειλε πως: "τα στείλαμε στα εξωτερικά!" Να περιμένει λιγάκι, να μας τα επιστρέψουν!
    "Είδες τι αξία που είχανε!!! Τα στείλανε στο εξωτερικό!", έφτασαν τα λόγια της στη γύρα...

    Α! Δεν έγραψα! Πριν μου το πει ευθέως ο άντρας μου, μου είχε τηλεφωνήσει μια μέρα (ώρα;) νωρίτερα και έπαθαν τα νεύρα μου!
    Δίπλα της ήταν κι άλλος, κι έλεγε, άλλα των αλλών!

    "Είμαι η Κούλα και θέλω να μου δώσετε πάλι την κουρτίνα και την κουβέρτα που σας χάρισα! και δεν σας τα χάρισα! Μου τα ζητήσατε, ντράπηκα και σας τα χάρισα!" 

    Τρελάθηκα! 
    "Τι λες, Χριστιανή μου; Εγώ δεν ήρθα σπίτι σου και μ' έκανες και να ντραπώ κιόλας, που σε πρόσβαλλα, ενώ, κανένας άλλος φίλος που σε ήξερε, δεν θα αμφέβαλλε ποτέ για σένα;..."
    "Εσύ; Ήρθες σπίτι μου, εσύ; Πότε; Πού είναι; Το ξέρεις;"

    Αγκρρρρρρτρελάθηκα!
    "Πίσω μου σ' έχω σατανά", είπα, "θα πω ψέμματα, μέχρι να τα βρω! Δε γίνεται να με τρελάνει αυτή η κυρία, πριν την ώρα μου, όλα κι όλα!"

    Δε ξέρω κατά πού πήγε ο σατανάς, ξεστόμισα και στην ίδια: "Τα έστειλα στο εξωτερικό. Περίμενε λίγες μέρες, μέχρι να ειδοποιήσω να μού τα στείλουν, αλλά, άλλη φορά, να μην ξανακάνεις δώρα σε αγνώστους, δε σού φταίνε τίποτα, Κούλα!"

    Τι τα θες;
    Τα ξαναάκουσε ο άντρας μου, κι εγώ την άλλη μέρα, ανακάτεψα όλα τα κιβώτιά μου, τις ντουλάπες μου (κ.λ.π.), κι αυτά τα "άτιμα", τα είχα σε εύκολη πρόσβαση, πρόχειρη θα έλεγα, μα δε το θυμόμουνα...

    Τα βρήκα, με την ίδια την τσάντα της, είχε τσαλακωθεί, βεβαίως, ούτε που τα ξανακοίταξα, τα έδωσα στον άντρα μου, πρωί πρωί, την άλλη μέρα, με πολλά γκκκκκρρρρ.

    Όχι, γιατί έχανα τα δώρα! Ζω μια χαρά και χωρίς αυτά! Για την σύγχυση που έφερε στα καλά καθούμενα στη ζωή μου, επειδή δεν είχε τι να κάνει η Κούλα.

    ...Εδώ και μήνες.... είναι ακόμα μέσα στο αυτοκίνητο. Δεν πήγε να τα πάρει, γιατί ο άντρας μου της είπε: "Έλα να με πληρώσεις ότι χρωστάς στο μαγαζί, κι εδώ τα έχω."

    ...Δε ξέρω... τι θα μας μείνει, τελικά...
    Πάντως, τα δώρα πια, δεν τα θέλω!

    Όσο για το φέσι, αφορά την δουλειά του άντρα μου και δεν ξαναρωτάω.
    Χρωστάνε πολλοί, εξαφανίστηκαν πολλοί που δεν έκαναν σε μένα δώρα, δικό τους το πρόβλημα.

    Αλλού είναι η δική μου ευθύνη:
    Δεν έπρεπε να τα κρατήσω. Δεν μού ανήκαν, δεν μού άξιζαν, ίσως.

    Υγ. Γνωστό είναι ότι ζήτησε απ' τους άλλους, απ' την γύρα, τα δώρα της. Κάποιοι τα γύρισαν, κάποιοι γελάνε που δεν μπορούν να ξεράσουν κάτι τσίπουρα, κάτι ψάρια, κάτι τέτοια.
    Κι εγώ... εκείνο το κέικ... Μα κανένα, δε θα είναι ίδιο! Ήταν με τα χεράκια της!

    Είναι να λυπάσαι.
    Είναι ν' απορείς.
    Είναι, είμαστε για κλάμματα...

    Υγ2 Αυτή την βιαστική, αλλά εκ βαθέων ανάρτηση, την χρωστούσα στην Λαμπρινή, γιατί είχαμε κάνει μια συζήτηση για δώρα, κάποτε, στο Φεις, και της είχα υποσχεθεί πως θα της πω ένα πάθημά μου!
    Άργησα, αλλά εξήγησα, Λαμπρινή! Ήταν πολλά τα λόγια, για να τα γράψω τότε, στο Φεις! 

    Υγ3 Συμπέρασμα:
    Δεν παίρνουμε δώρα από αγνώστους.
    Δεν φορτώνουμε στους άλλους δώρα που δεν τα σηκώνουν οι πλάτες τους.
    Δεν κάνουμε δώρα και μετά τα ζητάμε πίσω.
    Κάνουμε δώρα, ως εκεί που φτάνει και η τσέπη του άλλου, γιατί αλλιώς τον προσβάλλουμε...
    Κ.λ.π. 

    Αύριο οι διορθώσεις, στον αέρα!

    Υγ4 Ώρα 4:09
    Κι αφού διόρθωσα κανά δυο χοντρά λάθη που τα είδα, γιατί έκαναν μπαμ, (έβγαζαν μάτι που λένε, λόγω βιασύνης), άλλο ένα συμπέρασμα:

    Υπάρχουν πολλών ειδών δώρα. Σίγουρα ο καθένας, τα δίνει με την ψυχή του, σε ανοιχτή ή πλούσια στιγμή του. Μπορεί ο δεχόμενος να ευχαριστεί και να ανταποδίδει για Χ λόγους, μα όταν ένας απ' τους δυο δεν νοιώθει καλά, το σεβόμαστε, τα ελαττώνουμε ή τα κόβουμε και μαθαίνουμε να αγαπάμε τον άλλον, όχι για τα δώρα του,(όποια κι αν ήταν αυτά), αλλά γι' αυτό που είναι.
    Εγώ κάποτε, την κυρία Κούλα θα την ξαναψάξω, όταν θα μπορώ να της σταθώ ώς Άνθρωπος, γιατί τώρα, δεν το μπορώ.

    Αυτά....

    Δένει ο παλιόκαιρος.
    Σού δίνω πίσω την αγάπη που μού δάνεισες,
    δώσε μου πίσω τη ζωή μου και ξοφλάμε.



11 σχόλια:

  1. Εκπληκτικη ιστορια... δεν πολυθυμαμαι οτι μου χρωστουσες εξηγηση... αλλα αφου το θυμασαι εσυ... ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!!! Ευχομαι να μην βρεθει κανεις στην θεση της Κουλας ή στην δικη σου... να ψαχνεις δωρα...
    Ευχομαι ναμαστε καλα να χαριζουμε δωρα συμφωνα με την αγαπη μας
    Ευχομαι να δςχομαστε τα δωρα των αλλων που τα δινουν απο αγαπη...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αν είναι εκπληκτική, τότε, ζω σε μια πολύ έκπληκτη ζωή, Λαμπρινή μου! Τι να σε κάνω που απέτυχα στα μυθιστορήματα... αλλιώς, θα έτριβες τα ματάκια σου!

      Θυμάμαι εγώ ότι τάζω, αλλά θα πάρει πολύ χρόνο να βρω το σχόλιο που σου είχα γράψει. Όταν το βρω, θα το φέρω.

      Σύμφωνα με την τσέπη μας και κυρίως, το χαρακτήρα του άλλου!

      Να δεχόμαστε μεν, αγάπη θα είναι, σίγουρα, μα αν γίνονται υπερβολές, καλές είναι και οι εξηγήσεις!

      Κι επειδή θυμήθηκα και κάτι άλλο (έχω πολύ υλικό ζωής στο θέμα), ας το γράψω τσάκα τσάκα εδώ, για να μη τάζω εξηγήσεις και φορτώνω το μυαλό μου!

      Μια φορά κι ένα καιρό, βόηθησα πολύ μία κυρία. Με χίλιους τρόπους. Δούλευα σε δυο δουλειές, ξενύχτια, περίπτερο η δική μου η δουλειά, δυο παιδιά, βάλε, νηστικιά, βρεγμένη, κουρασμένη, έτρεχα να κάνω δουλειές ώρών, εκείνης! Για την δόξα της, ντε!
      Όλα καλά, τα έδινα με την ψυχή μου!
      Μια μέρα, αφού είδε ότι τα παπουτσάκια μου είχαν ξεχειλώσει.... οι κάλοι μου είχαν πεταχτεί απ' έξω (μετά έμαθα το τσιρότο και έφυγαν!) ήμουνα και βρεγμένη... μετά την 8αωρη δική μου δουλειά, μάλλον με λυπήθηκε, κι αφού τελειώσαμε την δική της δουλειά, επέμενε να με φέρει νύχτα στο σπίτι μου.
      Ας είναι! Ας την κουράσω, είπα μέσα μου, δε μπορώ να δίνω μόνο εγώ!
      Κατεβαίνοντας απ' το αυτοκίνητο, μού έκανε την έκπληξη!
      Είχε μια γεμάτη μαύρη σακκούλα για μένα!
      Δώρο!
      Χαρά! εγώ, συγκίνηση! Δεν έπρεπε! Δε μπορούσα να πάρω τόσα!

      Πήγα σπίτι και τ' άνοιξα...
      Έκλαψα με μαύρο δάκρυ.
      Χαιρέτησα για πάντα την "φίλη" που θαύμαζα και βοηθούσα.
      Το σαλόνι είχε γεμίσει από 40-42 νούμερο απ' τα παλιά της τα παππούτσια...
      Φθαρμένα, όκευ, αλλά δεν είχε νοιαστεί, τουλάχιστον για το νούμερό μου... (35-36)

      Αυτά.
      Την άλλη μέρα ήμουνα άρρωστη με πνευμονία, δεν πήγα στην δουλειά μου, ούτε όμως στην "δουλειά" της, ακόμα κι όταν έγινα καλά.

      Μετά, έτσι... αυθόρμητα, χαθήκαμε.

      Βρεθήκαμε κάπου, χρόνια μετά, τυχαία, της χαμογέλασα, την χαιρέτισα, κράτησε πόζα... την πλησίασα, δε στρίβω εγώ απ' τον δρόμο μου, άλλοι στρίβουν, κι όταν την ρώτησα από πιο κοντά: "Τι κάνεις; Είσαι καλά;"
      "Ναι, αλλά δεν μπορώ να σού συγχωρέσω ότι μ' εγκατέλειψες, όταν σε χρειαζόμουν!"
      Δεν είπα τίποτα. Έθαψα τον εαυτό μου για άλλη μια φορά και της είπα πως είχα πολλά προβλήματα και όχι καλή ψυχολογία...
      Αυτά.
      Καλή της ώρα, είχε καλές προθέσεις, μα όλα στη ζωή θέλουν τρόπο! Ακόμα και τα δώρα! Αυτό μού έμαθε η αμόρφωτη μάννα μου!
      Ρωτάς στην ώρα του, όταν είσαι καθαρός. Αν δεν είσαι ή που ζητάς "συγγνώμη" ή που στρίβεις από μόνος σου για πολλούς λόγους!

      Διαγραφή
  2. Ευχομαι να μπορουμε να ανταποδιδουμα τα δωρα που παίρνουμε
    Ευχομαι να δινουμε δωρα πνευματικα, μια καλη συμβουλη πχ... ή να δινουμε αγαπη
    Ευχομαι ναμαστε καλα να παιρνουμε αγαπη: με την μορφη και των δωρων που μας δινουν...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Τελος... είτε δινουμε δωρα ειτε δεχομαστε.. ολα να γινονται με αγαπη για ναναι ολοι χαρουμενοι... κι πχινα δινουμε δωρα λογω συνφεροντος ..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το μίσος δεν δίνει δώρα, Λαμπρινή μου, εκτός αν είναι βόμβες!
      Αυτό με το συμφέρον, αν και το έζησα και το ζω, δεν το έκανα με κίνητρο ποτέ, αλλιώς, θα ήμουνα κατά πολύ ωφελημένη σε πολλά στη ζωή μου! Να είσαι σίγουρη!
      Τίναξα μια δουλειά στον αέρα που μόνο μια τρελή θα τίναζε στα 40 της χρόνια! Τες πα, πήγαμε πολύ πίσω, μη τα σκαλίσουμε άλλο, γιατί βρωμάνε και είμαι ήδη ΧΑΠ, έχω ανάγκη από οξυγόνο καθαρό! <3

      Διαγραφή
    2. Δηλαδή, άρρωστος και βομβιστής ο άλλος! Γράφω γρήγορα και δεν εξηγώ τι εννοώ, πως το εννοώ και ξέρω πως είσαι παιδί γεμάτο απορίες!

      Διαγραφή
  4. Κι οταν θα παψου να δινου δωρα.. δεν θα σημαινει οτι παψαμε να αγαπαμε... σημαινει οτι ΔΕΝ ΑΙΣΘΑΝΟΜΑΣΤΕ ΠΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΓΚΗ ΝΑ ΔΕΙΧΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΜΑΣ... ΜΕ ΔΩΡΑ...
    δεν χρειαζεται πια...
    Ειπα πολλα, ελπιζωνα με καταλαβες...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Όχι! δεν είναι θέμα ότι σταματάει η ανάγκη να δώσεις! Την αισθάνομαι την ανάγκη, κι ακόμα πιο πολύ, μάλιστα! Απλά, είναι θέμα αντοχών, πια! Κουράζομαι εύκολα, σαραβάλιασα, απογοητεύτηκα, καταντάει και δώρον άδωρον, όταν δεν νοιάζονται γι' αυτό, ούτε αυτοί που το χαρίζεις, ούτε ο ίδιος ο μαγαζάτορας! Οπότε; Άχρηστος κόπος τις δεδομένες στιγμές!
      Ο κόσμος έχει σοβαρά προβλήματα, κι αν πεινάει, πρέπει να του δώσεις ψωμί, αν είναι βρεγμένος, στεγνά, κ.λ.π.

      Εγώ είπα περισσότερα. Κατάλαβα, δεν κατάλαβα, ξέρω ότι σού χρωστάω κι εσένα πολλά δώρα σε υλικό (μπιμπελάκια, κ.λ.π.) αλλά και σε πνευματικά. Σού είπα πολλές φορές, όμως: "ΣΤΟΠ" κι εσένα, γιατί δεν ένιωθα καλά!
      Τουλάχιστον, τώρα, μετά από τόσες εξηγήσεις, με καταλαβαίνεις;
      Βοηθάμε τους φίλους μας με ότι τους ανεβάζει, κι όχι στέλνόντάς τους με την "αγάπη" μας στα τάρταρα! Χαίρε
      φίλη! Τέλος το κήρυγμα! Καθυστέρησε κι ο μικρός, μια χαρά πρόλαβα!

      Διαγραφή
  5. Αγαπητή μου φίλη,
    Παραείπα πολλά.... και, ίσως, δεν είχαν και πολλή συνοχή μεταξύ τους... Λυπάμαι γι' αυτό...
    (Και αυτή η ιστορία σου στο σχόλιο εδώ, δείχνει ότι είσαι θησαυρος, άνθρωπος με φιλότιμο!!! Πόσο χαίρομαι!!!!... Σπάνιο πράγμα για την εποχή μας... )

    Τέλος, καταλαβαίνω τι λες.... κι έχεις δίκιο.... Να πω, μόνον, ότι ΔΕΝ ΜΟΥ ΧΡΩΣΤΑΕΙ κανένας τίποτε... Όλα καλά!!.. Αυτό που έχω μου αρκεί. Είμαι πολύ καλά!!! Τι άλλο να θέλω;...

    Μου φαίνεται... δεν έχω κάτι άλλο να πω.
    Καλό βράδυ, καλή ξεκούραση.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Ήρθα νωρίτερα, βρήκα "Δεν υπάρχουν εκκρεμή σχόλια", δεν ξανάρθα! Κι είχα και ρέντα! Μού θύμισες ιστορίες, κι ιστορίες! 30 χρόνια πίσω μ' έφτασες! Ευτυχώς που δεν σε είδα νωρίτερα, να ξημερώσω μιλώντας γι' αυτές!
    Κανένας μας δεν χρωστάει σε κανέναν, Λαμπρινή, απλά, κατάλαβα, πως ανάλογα τα βιώματά σου, δίνεις! Ότι ακριβώς στερήθηκες, το δίνεις απλόχερα, γιατί ξέρεις την πραγματική χαρά που θα δώσεις. Κι αυτό το κάνεις πάντα στη ζωή σου, με ότι έχεις. Δεν το κάνεις μια ωραία μέρα ξαφνικά, ούτε για να, ούτε γιατί ποντάρεις κάπου. Το κάνεις γιατί το νοιώθεις. Παίζει πολύ ρόλο το κεφάλαιο "αι υπηρέτριαι" στη ζωή μας, αλλά αυτό, μπορούν να το καταλάβουν μόνο λίγοι! Θέλει ανάπτυξη το θέμα, ας αφήσουμε κάτι για το πρωί! Δεν το πιστεύω τα πόσα βιβλία μπορεί να χωρέσει αυτή η ανάρτηση!
    Το αποτέλεσμα μετράει!
    Υγεία να υπάρχει, κι όταν οι άνθρωποι δεν φοβούνται τον διάλογο, μπορούν πολλά πράγματα να εξηγήσουν, να καταλάβουν, να διορθώσουν και να αγαπήσουν πραγματικά ο ένας τον άλλον, επί της ουσίας, όμως!
    Όχι, με λάικ! Η ζωή δεν είναι λάικ! Έχει αγγούρια και πόνους!
    Στην πορεία της ζωής μας θα γνωρίσουμε χιλιάδες ανθρώπους. Όλους θα τους αγαπήσουμε, γιατί είναι ο κόσμος μας! Μόνοι μας, ούτε στον Παράδεισο! Κατά καιρούς, αλλάζουν οι φίλοι, λόγω συνθηκών, χωρίζονται. Αν παραμένει η εκτίμηση όμως, γιατί είναι ωραίος ο Τάδε ΄Ανθρωπος, όχι γιατί σου έκανε δώρα, όχι γιατί ήταν φίλος σου, αλλά γιατί ήταν σωστός με όλους τους ανθρώπους, αυτόν τον Άνθρωπο, δε παύεις να τον εκτιμάς και να τον αγαπάς, ποτέ! Όσο κι αν χαθείς μαζί του, τον καταλαβαίνεις, κι είναι σα να μη χάθηκες μαζί του, ποτέ!
    Επίσης, μπορεί να μην ταιριάζεις με έναν άνθρωπο! Να τον εκτιμάς, αλλά να μην ταιριάζουν οι ζωές μας! Εξηγείς, δεν παρεξηγείς, αγαπάς και συνεχίζεις να αγαπιέσαι!
    Ξέρεις τι συγκίνηση πήρα από ανθρώπους που ήθελαν να 'ρθουν να με δούν σπίτι μου (όταν είχα τα σοβαρά προβλήματα υγείας) και τους εξήγησα πως η δουλειά μας, ο άντρας μου, το παιδί, η κοπέλα του, το γατί μας, τα δύσκολά μας, όταν μπορέσω θα πάω εγώ να τους δω, σε καφέ, κ.λ.π. το καταλάβαιναν οι άνθρωποι!
    Επειδή είμαστε όλοι μαζί, εδώ, ιντερνετικά, δεν πάει να πει πως, αν ήμασταν φίλοι και στην ζωή, ότι θα κυκλοφορούσαμε μαζί και στις βόλτες μας!
    Άλλος μπορεί να έχει χάρτινα στην τσέπη, κι άλλος, ούτε καν, κέρματα!
    Πού να σε καταλάβει, όσο φίλος κι αν είναι ο άλλος!
    Δεν προλαβαίνει να σε μάθει ή να σε καταλάβει!
    Δεν υπάρχει χρόνος γι' αυτό, ειδικά, αν έχεις οικογένεια και την υπολογίζεις, όπως και όσο εγώ!
    Οπότε, απόψε σού χάρισα χρόνο απ' τον υπνάκο μου, μέγα δώρο, πατσίσαμε;
    Είσαι πολύ καλό παιδί, όχι γι' αυτά που δίνεις (με τσατίζεις συχνά, στο έχω ξαναπεί), αλλά απ' το λίγο που σε γνώρισα, το κούτελό σου γράφει πολλά, γι' αυτό και σε "κράτησα", αν και... σου είπα, τι φταίει και σού φέρομαι έτσι...ψυχρά, ενώ αξίζεις, άπειρα πράγματα!
    Πληρώνεις όμως λάθη αλλονών, δύσκολο να με καταλάβεις ποτέ κι εσύ!
    Θέλω να είσαι πολύ καλά, πάντα, είτε μιλάμε μαζί, είτε όχι, είτε χαθούμε, είτε όχι!
    Εγώ, ανάλογα και τα προβλήματά μου, αντιδρώ!
    Η λεγόμενη αυτοπροστασία.
    Επιβάλλεται, όταν νιώθω αδύναμη, γιατί έχω υποχρεώσεις!
    Τί έγραψα;
    Ας φύγει, 6 και 31! Επιβάλλεται ύπνος!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Πριν λίγο θυμήθηκε ο άντρας μου να μού το πει!
    Κι ύστερα, την Τρίτη και 13, πήγε η Κούλα και έδωσε μια προκαταβολή και πήρε την περιβόητη σακούλα της!
    "Πάρ' τα από κει, να μη χαλάσουν απ' την υγρασία και πάνε χαμένα", της είπε.
    Κι ύστερα, την Τετάρτη, τηλεφώνησε και ρώτησε, "πού είναι το τραπεζομάντηλο;"
    "Ποιο τραπεζομάντηλο;" τρελάθηκε κι ο άντρας μου!
    Καιρός ήταν, να τρελαθεί κι αυτός!
    Η Κούλα δε νομίζω να με διαβάζει...
    Άλλοι όμως, με διαβάζουν, απ' ότι φαίνεται...
    Ο άντρας μου, δεν ξέρει τι γράφω κάθε βράδυ. Απόψε του είπα. Πολλές οι συμπτώσεις, πολλά τα τυχαία...
    "Έτυχε", είπε.
    "Ναι, όλα η Θεά Τύχη τα κάνει..."
    Τόσο πολύ καχύποπτη, Κατερίνα;
    Και πολύ πολύ περισσότερο....
    Όπως και να έχει, ευχαριστημένη που επιστράφηκαν.
    Απόψε είναι Πέμπτη βράδυ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή